Yanlız kalmak

sevgisiz olmaz

Çalışkan Kardeşimiz
Üyemiz
Mesajlar
310


En zor şeydir tek başına kalmak. Seni anlamayanlar içinde kendi fikrinle kor kor yanıp tutuşmak. Sağında solunda ümidi fersiz, gönlü nefessiz insanlarla bir arada bulunmak... Doğru bildiğin yolda yalnız başına da olsan korkmadan yürümelisin, ama bu, zorların zoru bir hamle ve aksiyondur.... İnsanların birbirlerinden güç almaları en normal hâdisedir. Ama dehalar için bu lütuf azdır. Onlara kendi iç dünyalarında bir rahmet esintisi gönderildiği için, dıştan etkilenme ve potansiyel kazanma pek verilmemiştir. .

Belki hâdiseleri okuma ve onları yorumlama kabiliyeti bunu aşan bir özellik olarak onları dış dünyadaki çiçeklerin balından faydalanmaya yönlendirir..

Ama safdil bir şekilde onlar dış dünyada her söylenene kanmazlar... Fikir imbiğinden, düşünce süzgecinden geçirirler söylenenleri.. Bu ne güzide bir seviyedir. Ama sadece zirvelere verilir..

Kendi kendimizi kritiğe tâbi tutabildiğimiz ölçüde yalnızlık kulvarında yol alabiliriz. Yoksa daima dıştan gelen tesirlere ve insanların tenkitlerine ihtiyaç içinde kıvranırız.

İnsan elbette başkalarının tenkitlerine ihtiyaç içinde bir Ömür yaşar. Ama bu müspet tenkit olursa insana yarar sağlar. Yıkıcı ve yara açıcı tenkitler insanlann şevkini kırmaktan başka bir İşleve sahip değildir...

Başkalarının kinci ve zarar verici tenkitlerine karşı insanın içinde her zaman bir kalkan olmalıdır. Bu da sabırdan başka bir şey değildir. Zira hiç bilinmedik ve umulmadık bir anda bu tenkit okları gelip sineye saplanabilir.

Bunları çıkarmak vakti bile insan için zarara işleyen bir süredir. Hemen o zehirli oklardan kurtulmasını bilmeyen bir insanın sık sık menfi tenkitlere kulak asma hastalığı bir gün onu tamamen güçten ve takatten düşürür ve yorgun bir yolcu hâline getirir.

Bence insanın kalbinin böyle tenkitlere karşı nasır bağlamış bir yönü olmalı.. Bu bir zırh gibi, kabuk gibi bir şey olarak düşünülebilir... Böyle tenkitleri hissettiğinde insan o yuvanın içine gizlenmelidir. Hassasiyetine gelen darbeler ve bunların çoğalması bir zaman gelir dayanılmaz acılar vermeye başlar. İşte bu acılar bir müddet sonra insanı hiçbir tenkite kulak asmama duyarsızlığına doğru iter. Bu tehlikeli bir yanlışlıktır. Zira insan müspet tenkit için devamlı, bir yönünü hassas tutmalı ve o cihetten gelecek onarma hamlelerine ve acil müdahalelere karşı hüşyar bir şekilde beklemeli... Zira insanı toplumdan ve dostlarının müspet tenkitlerinden ayrı düşünmek yersiz bir düşüncedir.

Pek âlâ, çevrede hiçbir dostu kalmamış veya böyle bir bölgede yalnızlık kulvarına düşmüş bir insan ne yapmalı.. Ya hayat koşusuna devam edecek, gönül ve fikir adalelerini sağlam tutacak ya da bir özürlü gibi kenara çekilip tamamen ölüme gitmenin veya çökmenin zamanını bekleyecek...

Bence bu hayat yarışı insana böyle bir bekleyiş toleransı tanımayacaktır. Kenara çekilen İnsan, hacil bir duruma düşer. Ve yenilgilerin en fecisine duçar olur... Bu sebepten yalnız dahi olsa, hayat yolundaki vazifesine devam etmeli insan. Adımlarını daha sağlam atmalı ve hedefe varmak için kanatlanmalı. Daha bir şevkli, daha bir güçlü ve heyecanlı yürümeli bu çetin yolu..

Şevkini yitirmek bazen iç kuruluğunun bir işaretidir. Şevki kıran kişinin sözü buna bir bahanedir. Filizlenme cehdi ve potansiyeli olan bir tohumu hangi fırtına, hangi sel kurutup çürütebilir. Metafizik bir buse kondurulmuş hangi çekirdek hangi rüzgârın kahir pençesinde yokluğun bağrına sürüklenir. Asla böyle bir şey mümkün değildir.. İlâhî nefha insan ruhuna üflendiyse asla kişinin nefesi ve soluğu, dirilişe ait sözü, sazı kesilmez...

Bir de insan bu yolda fazla septik olmamalı.. Başkalarının kendine kötülük yapmaya çalıştığı vehmi, hayat yolunun en feci bir mikrobudur ki insanı çok kısa sürede hasta eder ve dermansız bırakır. Her insanın kendinin iyiliğini düşündüğünü zannetmek de belki bir safdilliktir ama, evvelki gibi zararlı bir mikrop değildir. Hiç olmazsa bütün kanatlar kırılsa ve dökülse sevgi kanatları onu menzile ulaştırır ve dehasının meyvelerini geçtiği yollara serpmeye vesile olur...

Yalnızlık kulvarından koşusuna devam eden insan bu kulvara lüzumsuz bir şekilde kendini ittiyse, bence makbul bir yol alma şekli değildir bu... Hani Lut (a.s)'un, İbrahim (a.s)'in yalnızlığı, Nuh (a.s)'un kimsesizliği gibi bir şey olursa belki mazur görülebilir... Bütün sebepleri yoklayıp, bütün gücünü sarfedip doğru düşüncesine inanacak ve fikirlerini paylaşacak bir dost bulmak için gayret gösterdikten sonra bence Ebu Zerlik hiçbir zaman zararlı bir şey değildir. Lâkin sık sık bu iklime girmek için hayat, insanı itekler durur. Bu, her insana, az çok, hayat yolunda olan bir şeydir.

Küçük hâdiseler, basit olaylar ve minik üzüntüler insanı yeis kuyusuna atmamalı ve yalnızlığın girdabına yuvarlamamalı...

En son, acıların dayanamayacağı bir anda, nefesinin kesilmeye yüz tuttuğu ve ancak kendine yetecek kadar bir soluğu kaldığını hissettiği bir demde insan kenara çekilip iç dünyasının tam kurumasına engel olmalı.. Bu kenara çekiliş ruhun dermansız kalmasıyla ve kan kaybının artmasıyla ortaya çıkan bir geri hamledir. Bir inziva gibi, bir kendini yenileme gibi bir zaman kazanma hamlesi olarak görmeli bunu.. Yoksa insan kendine ait zaman ve zemini bulduğu anda, havaya bakıp tohum ekmeye çıkan çiftçiler gibi hemen toplum içine girmeli ve kalplere, ruhlara İyilik ve güzellik tohumlarından ekmeye başlamalı... Fakat buna rağmen seni dinlemeyen ve fikrine itibar etmeyenlerin toplumun tamamını teşkil ettiği bir zeminde 'doğru bildiğin yolda yalnız yürümekten korkma' prensibini asla unutmamalı ve kor kor yanan düşünceleriyle başbaşa çileli bir ömür sürmesini bilmelidir...
 

Uhibbu

Katılımcı Kardeşimiz
Üyemiz
Mesajlar
57
Allah razı olsun değerli paylaşımın için..
 

LİM10

Başarılı Kardeşimiz
Üyemiz
Mesajlar
155
cfbrvoeline sağlık çook güzel kardeşim okumak lazım
 

elifgibi

Uzman Kardeşimiz
Üyemiz
Mesajlar
2,182
emeginize saglık
 

Gönül sızım

Özel Kardeşimiz
Yönetici
Süper Mod
Moderatör
Mesajlar
19,439

Allah RAZI olsun guzel paylasim kardesim..
Yalnızlık rıhtımına demir atarken gönlum...önce bir ses duydu..
tık tık...kim o..bir dost..Sofii...sesiyle ilkildim agladigim..yerden....
Sen bir elif gıbi dik geldin kapıya,ben bi vav edasıyla eğik ve mağurdum.agliyordum..sen ise..deniz gozlerimdeki..kasirgaya bakiyordun...
Hayali bir yankı ile başladı kararan gönlümde sesin.Kudurgan geceler,karadeniz gibi yüreğim çalkanırken; çıka geldin...
Yakamoz oldun set çekmiş hülyalarıma, doğdun ansızısın cümlelerime ve kelimelerim hep küçük harfle başlayan öznesiz ,cümlelerime kim sorusuna dost cevabı oldun...
Yüklemlerim senle anlamlı kaldı ,devrik olan hayatımda anlamlı kıldın ve düzen oldu muhabbetinle,
Bu yakarışı sana geceler yorgun düştüğü, gündüzler kayıp gittiği bir gece vakti yazdım....
renkler küsmüş yerini siyaha bıraktığı bir anda ,pencereme konan kuşların söylediği ah be dost mırıltılarıyla yazıyorum...
Sana ve senle gelen bu anlamsız eylemlere anlamlı kılan günleri yazıyorum.
Bugün bir kez daha anladım,ağladım.ağladıkça bir daha anladım kusursuz dost arayan dostsuz kalırmış ne güzel söylemiş mevlana kusursuz kul olurmu ,kusurlara yanlışlara takılıp nasıl yaktım,,ve Yandim..Heyhat ne HEYHATT...
Bız akşemsettın,mevlana ve yunus muhabetıyle kurmaya talıbız dostlugumuzda...Vesselam...

 

sevgisiz olmaz

Çalışkan Kardeşimiz
Üyemiz
Mesajlar
310


bir yanlızlık


eklendi yalnızlığıma

bir ben

bir de yalnızlık

ikiside yalnız

ikiside yalnızlar
 

Gönül sızım

Özel Kardeşimiz
Yönetici
Süper Mod
Moderatör
Mesajlar
19,439
Gitmek mi zor? Kalmak mı?
Güle güle diyebilmek mi yoksa, hoşçakal diyebilmek mi? Arkana dönüp el sallayabilmek mi? Yoksa yüreğinin yarısını bıraktığını bildiğin halde zoraki gülümseyebilmek mi?
Gitmek mi hüzünlü? Yoksa kalmak mı buruk?
İçimde dört nala koşan ayrılık, arkada kalan parçamı mı arıyor..............
 
Üst Alt