Afrikalılar mı aç, yoksa biz mi hayvan gibi yiyoruz?

L

Livechillâh

Kayıtsız
Misafir
Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'da nefis bir Türk lokantası var.

E bizde de nefis olunca, para da olunca, üç gün boyunca sabah-öğle-akşam

o lokantada mükellef sofralar kurdurup önümüze ne geldiyse silip süpürdük.

Çorbalar, ön soğuklar, arka sıcaklar, salatalar, tatlılar, gazozlar, çaylar,

kahveler...

Yarım saat sırf siparişle uğraşıyorduk.

Sonra da bir müddet siparişlerimizi tashih ediyorduk.

Bir müddet diyorum ama aslında siparişler hiç bitmiyordu.

"Bu tas kebabı harika olmuş, bir tabak daha alayım", "Künefe kesmedi,

dondurma da yiyeceğim" falan filan.

Bize hep aynı garson bakıyordu.

İnce, zayıf bir Afrikalı.

Bir keresinde adamın bize hayretle baktığını hissettim.

Hatta acıyarak baktığını.

Belki tiksinerek bakmıştır da itiraf edemiyorumdur.

Bir gün Nijer'de beş-altı tane çocuğun mangal partisine şahit olmuştum.

Bir balık tutmuşlar, onu güle-oynaya pişirip afiyetle yediler.

Sonra da tozu dumana katarak oynamaya başladılar.

Yine bir gün Mali'de bir otele yerleşmiştik.

Yerleşir yerleşmez ilk işimiz "Yemek var mı?" diye sormak olmuştu.

"Var" dedi Afrikalı bir eleman.

Pirinç pilavı mıydı neydi, yağsız-mağsız, tuzsuz-muzsuz, yanında da hiçbir şey

yok, onu gösterdi.

Beğenmedik tabii.

Gittik bakkaldan dünya kadar nevale aldık, iki saat onları pişirmekle

uğraştık, otel çalışanları neye uğradıklarını şaşırdılar.

Yine bir gün Gana'da Afrikalı devrimci ağabeyim Dhoruba Bin Wahad'ın

evine misafir olmuştum.

"Sana geleneksel Afrika mutfağının en güzide yemeğini ikram edeceğiz"

demişti gururla.

Gele gele lapa bir pirinç pilavı gelmişti, o da yağsız-mağsız, tuzsuz-muzsuz,

yanında hiçbir şey olmadan.

Afrikalılar işte böyle az yiyor, öz yiyor, sade yiyor ve bununla yetiniyor.

Yemeyi abartmıyor, başlı başına bir uğraş haline getirmiyor.

Neyse işte; o çocukların balık sefasını, o oteldeki basit menüyü, Dhoruba Bin

Wahad'ın ikramını hatırlayınca, Addis Ababa'daki lokantada masamıza

bakan garsondan ve genel olarak Afrikalılardan acayip utandım.

Şöyle dedim kendi kendime:

"Afrikalılar mı aç, yoksa biz mi hayvan gibi yiyoruz?"

Dikkat buyurun:

Nijer'deki o beş altı çocuğun o balığı GÜLE OYNAYA pişirdiklerini ve yedikten

sonra TOZU DUMANA KATARAK oynadıklarını söyledim.

Bu "güle oynaya" ve "tozu dumana katarak" çok önemli.

"Niye beşimize-altımıza bir tek balık düşüyor? Niye birer tane balık

düşmüyor?" diye ağlayabilirlerdi, kadere demediklerini bırakmadan

pişirebilirlerdi o balığı, ama güle oynaya pişirdiler ve bu çok dinamik bir

şükür halidir.

Boğazlarından geçen şey mini minnacık bir şey olduğu halde, o yemeğe

yemek demek bizim modern dünya ölçülerimize göre bin şahit istediği halde,

yemekten sonra müthiş bir coşkuyla tozu dumana katarak oyun oynamaları,

hani "hayatın tadını çıkarmak" derler ya işte onu yapmaları da çok dinamik

bir şükür halidir.

Timbuktu'da bir kum tepesinden yuvarlanıp duran çocuklar görmüştüm;

giysileri yırtık-pırtıktı, bizim modern dünya ölçülerimize gör fakru zaruret

içinde kıvranıyorlardı, çocuklarımızın onlar gibi olmasını hiç istemezdik, çok

acınası bir haldeydiler, yazık yazık çok yazık, ama Sahra çölünü adeta

yeşerten o bereketli kahkahalar neydi peki?

"Ulan" dedim, "bu çocukların bir günlük neşesi herhalde benim çocuklarımın

bir ömürlük neşesine bedeldir. Nasıl gülüyorlar öyle? Ne güzel ve ne çok

gülüyorlar..."

Zaten Afrikalılar genellikle gülüyor.

Ben dünyada bu kadar güleryüzlü, bu kadar neşeli bir halk görmedim.

Hani şu "Günde 1 doların altında kazanan Afrikalı"nın dillere destan

yoksulluğu hikâyesi var ya...

Harbiden hikâye!

Yoksulluk görecedir ve bizim nazarımızda yoksul olan ortalama Afrikalı bizim

hiç olamadığımız ve belki de hiç olamayacağımız kadar mutludur, mesuttur.

Tamam, derme-çatma evlerde yaşarlar, hatta çadır gibi şeylerde yaşarlar,

üç-beş metrekarede 10-15 kişi yaşarlar, ama havalar hep güneşli olduğu için

zaten gün boyu dışarıdadırlar, hatta sıcak geceleri de açık havada geçirirler

ve dolayısıyla kâinat kadar geniştir aslında evleri.

Bu muhteşem sadeliğe ve basitliğe acayip özendim.​
 

Turab

Teknik Ekip
Yönetici
Admin
Mesajlar
6,675
Efendimiz (sas) Hazretleri buyuruyor ki: Ümmetim hakkında en çok korktuğum zaaflar: Karın büyüklüğü, (göbek bağlamak). Çok uyumak. Tembellik. Yakîn zaafı! (tereddütsüz olamama,iman bakımından şüpheye içinde olmak)

Efendimiz'in (a.s.m) haber verdiği korkulacak 4 zaafımız!

Göbek bağlamak: Hadisteki ifadesiyle "kiberü'l batın" kendini gaflete salıp çok yiyen,
yemek ve içmeyi hayatının gayesi haline getiren ve tabiri caizse, yemek için yaşayan ve tabii bunun neticesi olarak da olabildiğince şişmanlayan insan demektir ki, bu hal, Allah Resulü'nün dünya ve ukbâ hayatları adına endişe duyduğu insanların özelliğidir!
Demek ki göbek bağlamaya sebep olacak derecede yiyerek şişmanlamaktan korkmak gerekmektedir. Efendimiz bu zaafımıza dikkatimizi çekmektedir.
Konunun tamamı için tıklayın
 
Üst Alt